Leven
Marcel Breuer werd op 21 mei 1902 geboren in het Hongaarse Pécs en overleed op 1 juli 1981 in New York. Hij was architect, meubelontwerper en interieurarchitect. Na een korte, teleurstellende periode aan de kunstacademie van Wenen ging hij in 1920 naar het pas opgerichte Bauhaus, waar hij begon als leerling op de timmermansafdeling. Later werd hij er hoofd van de meubelafdeling. In april 1928 vertrok hij, tegelijk met Walter Gropius, en opende hij een bureau in Berlijn. In 1937 vestigde hij zich definitief in de Verenigde Staten, als hoogleraar aan de School of Design van Harvard.
Werk
Aan het Bauhaus maakte hij in 1925 zijn eerste stalen buismeubel, de Wassily- of B3-stoel, gevolgd door meer meubels in dezelfde techniek. In Amerika werkte hij vanuit Cambridge intensief samen met Gropius; samen ontwierpen ze onder meer Gropius’ eigen huis. Internationale erkenning als architect kwam met het Unesco-gebouw in Parijs (1953). In datzelfde jaar ontwierp hij samen met A. Elzas het gebouw van De Bijenkorf in Rotterdam. Hij werkte in die jaren vooral met beton, voor monumentale, sculpturale vormen; ook het Whitney Museum in New York en de Amerikaanse ambassade in Den Haag zijn van zijn hand.
Betekenis voor het moderne woonhuis
Breuer verbindt het meubel en het huis. Zijn stalen buisstoel bracht het moderne interieur binnen in gewone huiskamers, en met Gropius ontwierp hij in Amerika woonhuizen, waaronder dat van Gropius zelf. Voor Nederland is hij bovendien een architect van de wederopbouw: De Bijenkorf in Rotterdam was een van de gebaren waarmee de verwoeste stad opnieuw begon.
