Leven
Aldo van Eyck werd op 16 maart 1918 geboren in Driebergen, als zoon van de dichter P.N. van Eyck, en overleed op 13 januari 1999 in Loenen aan de Vecht. Hij groeide op in Golders Green in Londen en studeerde af aan de ETH in Zürich, waar hij zijn vrouw Hannie van Roojen leerde kennen, eveneens architect. In 1949 vroeg Willem Sandberg hem de Cobra-tentoonstelling in het Stedelijk Museum in te richten. Vanaf 1951 had hij een eigen bureau.
Werk
Van Eyck begon klein: tussen 1947 en 1978 ontwierp hij voor de gemeente Amsterdam vele speelplaatsen en speeltoestellen, te beginnen aan het Bertelmanplein, met duikelrekken, klimtrechters en klimkoepels. Met het Burgerweeshuis in Amsterdam (1960) kreeg hij internationale belangstelling. Het Hubertushuis in Amsterdam (1980) volgde later. In 1953 was hij een van de oprichters van Team 10, en hij geldt als een van de eerste en meest invloedrijke vertegenwoordigers van het structuralisme. Met zijn leerling Herman Hertzberger zat hij in de redactie van het tijdschrift Forum.
Betekenis voor het moderne woonhuis
Van Eyck dacht vanuit de mens, en vanuit het kind. Zijn architectuur bestaat uit kleine, herkenbare eenheden die samen een groter geheel vormen, met tussenruimtes waar het leven zich afspeelt. Die gedachte, het huis als een kleine stad en de stad als een groot huis, gaf richting aan de experimentele woonhuizen van de jaren zestig en zeventig, met hun niveaus, nissen en hoeken. Zijn werk leert kijken naar de ruimte tussen de dingen: de drempel, de hoek, de plek waar privé en samen elkaar raken. Wie een huis uit de jaren zeventig bekijkt, met zijn halve niveaus en zitkuil, heeft aan die blik veel.
Bij Redres
Redres noemt Aldo van Eyck op redres.nl bij de architecten van wie woningen en gebouwen tot de collectie behoren.
